Zuhal'le Tanış

‘Sen tam olarak ne yapıyorsun?’

Bana kadınların, ailemin, arkadaşlarımın en sıklıkla sorduğu soru bu.

Yanıtım ise mesleki ünvanlarımdan çok daha fazlası.

Çünkü bugün yaptığım iş kendi kadınlık hikayemle başladı…

Kendimi bildim bileli iyi bir kız evlat, iyi bir eş, iyi bir anne olmak için çok çabaladım.

Ailem üzülmesin, kimse kırılmasın, herkes mutlu olsun diye çoğu zaman kendi duygularımı ikinci plana atıyor, ihtiyaçlarımı erteliyor, ‘Ben ne istiyorum?’ sorusunu sormayı pas geçiyordum.

Uyum sağlıyor, idare ediyor, güçlü duruyordum – veya mış gibi yapıyordum…

Dışarıdan baktığında herşey yolunda gibi görünürken (mutlu aile, mutlu çocuklar) içimde bir şey giderek sessizleşiyordu:

Kendi sesim.

40’lı yaşlarımda yaşadığım tükenmişlik sendromu ve bunun bedenimde yarattığı hastalıklar benim için dönüm noktası oldu.

Doktorum ömür boyu bu rahatsızlıklarla yaşamam gerektiğini söylediğinde inanamadım.

Bu kadar genç yaşta ve kendimi hayata bir yandan bağlı hissederken bir yandan kalbim nasıl hayattan uzaklaşmıştı, o an kesinlikle anlam veremedim.

Çokça bocaladığımı ve zaman zaman paniklediğimi hatırlıyorum.

Sonra bir yerde durmam gerektiğini hissettim.

Durmak.
Kendime bakmak.
Ne hissettiğimi duymak.
Ne istediğimi fark etmek.
Önce kendime şefkat göstermek.

Meselenin eşimin, çocuklarımın ya da annemin-babamın değişmesi olmadığını anladığımda
(ki hiçbiri hiçbir zaman benim hayal ettiğim yönde değişmeyecek – biliyorum), kendimle çalışmaya başladım.

Acaba değişmesi gereken aileme, aile müessesine ve ailenin içinde oynadığım kadın rolüme bakışımın değişmesi miydi?

Çokça kişisel gelişim, kişisel dönüşüm ve koçluk eğitimler aldım. Hatta üniversiteye gittim ve sosyal hizmetler üzerine üniversite diplomamı da aldım.

Aile olmak, kadın olmak ve insan olmak arasındaki sıkışmış halimin aradığı yanıtlar sanki uzun ve ince bir yolun sonundaymış gibi hissediyordum, öyle de oldu.

20 yıl boyunca aldığım eğitimler, sertifikalar ve diplomalar bana tek bir gerçeği gösterdi:

Ben değiştikçe dünyam ve ailemle olan ilişkilerim de değişiyordu.

Kendimi aile içinde saldırganca veya pasif agresifçe değil de daha açık ifade ettikçe ailemle
olan ilişkilerim de değişti.

Sınırlarımı fark ettikçe ve bunları sağlıklı şekilde çizdikçe kendime duyduğum saygım arttı.

Kendi ihtiyaçlarıma alan açtıkça hayatımda bana neyin iyi geldiğini, neyin enerjimi aşağı çektiğini daha net görmeye başladım.

Bu farkındalıklar ve kendim için iyi olana doğru attığım adımlarla öncelikle sağlık
sorunumdan kurtuldum, sonra ailemle ilişkilerim benim için daha keyifli bir noktaya evrildi.

Sonra baktım ki etrafımda benim gibi binlerce kadın var.

Burası Türkiye; kadına susmanın öğretildiği bir ülke.
Etrafım ‘hayır’ dediğinde suçluluk duyan, herkese yetişmeye çalışırken bedeni ve ruhu git gide güçsüzleşen, kırılmasınlar diye susan, herkesin ihtiyacını kendi ihtiyacından önceleyen
kadınlarla dolu.

Bu durum beni rahatsız etti, kalbimi sıkştırdı ve bu kadınlar için ne yapabilirim sorusunu
zihnime çaktı.

İşte Sesini Bulan Kadın – Kadınlara Özel İçsel Liderlik Programı bu ihtiyaçtan doğdu.

İşim şu: Ailesi içinde kendisini geri plana atan kadınlara, kendi seslerini yeniden duymaları, sağlıklı sınırlar kurmaları, duygularını bir yetişkin gibi açıkça ifade edebilmeleri ve her şey ters
gitse bile duygusal dayanıklılıklarını güçlendirmeleri yolunda eşlik ediyorum.

Amacım kadınlara nasıl bir kadın olmaları gerektiğini söylemek asla değil.

Ailesi içinde yaşadığı sıkışmışlık, öfke ve çaresizlik durumlarına kendi doğru yanıtlarını bulabilecekleri bir alan açmak.

Çünkü her kadının içinde hayatının yönünü bilen bir bilge ses var.

Bazen o ses çok uzun süre bastırılmış olabilir.

Bazen korkunun, suçluluğun, beklentilerin ve iyi kadın olma çabasının altında kalmış olabilir.

Ama ses kaybolmaz, duyulmayı bekler, bu da aktif çaba ister.